Το βιβλίο που θα ήθελαν όλα τα παιδιά να διαβάσουν οι γονείς τους
Πρόσφατα διάβασα αυτό το βιβλίο ,όχι γιατί είμαι γονιός αλλά επειδή λατρεύω να διαβάζω βιβλία αυτοβελτίωσης και ψυχολογίας. Θα αναφέρομαι πολλές φορές σε βιβλία καθώς θεωρώ ότι η γνώση είναι πιο γλυκιά όταν τη μοιραζόμαστε .Πόσο μάλλον όταν ένα βιβλίο που ο Συγγραφέας αναφέρει αυτοβιογραφικά στοιχεία είναι ακόμα πιο ιδιαίτερο και πολύτιμο . Σε σε αυτό το βιβλίο όλοι οι γονείς θα μπορέσουν να βρουν λύσεις σε καθημερινούς προβληματισμούς και ανησυχίες για τη συμπεριφορά και τη στάση που θα πρέπει να έχουν απέναντι στα παιδιά τους .
Το συγκεκριμένο βιβλίο με κέρδισε για δύο λόγους :
Πρώτον γιατί είναι ένα βιβλίο γραμμένο από μία επιστήμονα την Dr. Philippa Perry με ιδιαίτερα απλό και ευκολονόητο τρόπο. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί την γνώση της ως ψυχοθεραπεύτρια και τις εμπειρίες της ως μητέρα και εξηγεί με λεπτομέρειες και με παραδείγματα πως μπόρεσε να ξεπεράσει αλλά και να διαχειριστεί την συμπεριφορά του παιδιού της που πολλές φορές την προβλημάτιζε.
Δεύτερον έχει πολλές απλές ασκήσεις και τεχνικές που εξηγεί με παραδείγματα και εκπαιδεύει έναν γονιό για το πώς να επικοινωνήσει ουσιαστικά με το παιδί του . Ο τρόπος που γράφει και αναφέρεται σε κάθε περίπτωση που είχε να αντιμετωπίσει με την κόρη της είναι πολύ τρυφερός και ανθρώπινος.
Για όσους γονείς δεν καταφέρουν να το διαβάσουν τρεις από τις πιο ωραίες συμβουλές που συγκράτησα που εύχομαι να σας φανούν χρήσιμες είναι :
Πρώτον: Τα παιδιά θέλουν αγάπη και όρια , όσο περισσότερο είναι δυνατόν οι γονείς να κάνουν αυτά που λένε , για να αποκτήσει το παιδί εμπιστοσύνη και να <<παίρνει στα σοβαρά >>τους γονείς του όταν μιλάνε , χωρίς να χρειάζεται να είστε πάντα απόλυτοι , εμπιστευτείτε το ένστικτό σας.
Δεύτερον: Να παρακινούμε τα παιδιά να εκφράζουν τα συναισθήματα τους και να δείχνουμε κατανόηση και συμπόνοια για το <<δράμα>>που βιώνει εκείνη την στιγμή και ας είναι κάτι ασήμαντο για εμάς τους μεγάλους . Όταν κλαίνε μην τα αφήνετε μονά τους εξηγεί η Dr Perry σε έρευνες που έχουν γίνει όταν ένα μωρό οι γονείς το αφήνουν να κλαίει μόνο του , κάποτε σταματάει – όχι επειδή ανακουφίστηκε ή του «πέρασε», αλλά επειδή εξαντλήθηκε και απελπίστηκε . Όταν όμως ανταποκρίνεστε στο κλάμα του, τού δίνετε να καταλάβει την πεποίθηση σας, ότι σας έχει ανάγκη και ότι μπορεί να βασίζεται στην παρουσία και βοήθεια σας. “Το παιδί που του δείχνουν εμπιστοσύνη, μαθαίνει και το ίδιο να εμπιστεύεται”. έρευνες έχουν δείξει ότι τα μωρά που το κλάμα τους βρίσκει άμεση ανταπόκριση, κλαίνε λιγότερο μεγαλώνοντας”.
Και Τρίτον και πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου: Μιλήστε στα παιδιά σας για τα δικά σας συναισθήματα ,δεν είναι αδυναμία να εκφράζουμε την συναισθηματική μας κατάσταση είναι απόλυτα υγιές . Ένας πολύ όμορφος τρόπος για όσους γονείς τους προβληματίζει για το πώς να μιλήσουν στο παιδί τους όταν θέλουν να του απαγορεύσουν να κάνει κάτι, το οποίο μπορεί να είναι κάτι πολύ επικίνδυνο για ένα παιδί , αλλά φοβούνται ότι αν χρησιμοποιούν συνέχεια τις λέξεις <<μην>> και <<δεν>> ότι θα του δημιουργήσουν αρνητικές πεποιθήσεις, μπορεί να του εξηγήσουν ότι είναι τα δικά τους όρια και δικοί τους φόβοι και δεν θα μπορούσαν να αντέξουν αν πάθαινε κάτι ή τραυματίζονταν .Συμπεριφερθείτε εσείς πρώτα όπως θα θέλατε να συμπεριφερθεί το παιδί σας όσα λάθη και αν έχετε κάνει δεν υπάρχει αλάνθαστος γονιός και δεν υπάρχει κάτι που να μην διορθώνεται εμπιστευτείτε το ένστικτό σας .
Ένα βιβλίο που το έκανα δώρο σε έναν δικό μου άνθρωπο που σε λίγο καιρό θα φέρει στον κόσμο ένα μωράκι και ανυπομονώ να το πάρω αγκαλιά και να το καλωσορίσω σε αυτόν τον κόσμο !
