Κάποτε ζούσε μια πανέμορφη ονειροπόλα πεταλούδα με μεταξένια, πολύχρωμα, φωτεινά φτερά, η οποία ονομαζόταν Πίστη. Η Πίστη ξεχώριζε από τη λάμψη και την ομορφιά των φτερών της, καθώς επίσης από την απέραντη καλοσύνη και τρυφερότητα της ψυχής της, την παιδικότητα και τον δυναμισμό του χαρακτήρα της ενώ παράλληλα είχε την ικανότητα να ονειρεύεται βαθιά με πίστη και πρoσήλωση και ως εκ τούτου μπορούσε εύκολα να υλοποιεί τον μαγικό κόσμο των ονείρων στην πραγματικότητα της. Επιπλέον η προθυμία και η γενναιοδωρία της ήταν ευδιάκριτα, καθώς έτρεχε πάντοτε με χαρά να ικανοποιήσει οποιονδήποτε αναζητούσε τη βοήθεια της. Παρόλ’αυτά το πιο μοναδικό και ζηλευτό γνώρισμα του χαρακτήρα της αποτελούσε η ιδιαίτερη ικανότητα της να βλέπει πίσω από τα γεγονότα, τις λέξεις και τις καταστάσεις. Είχε τη διαίσθηση να μπορεί να διακρίνει την αυθεντικότητα και τη λάμψη των άλλων πεταλούδων, καθώς πίστευε ότι η κάθε πεταλούδα έχει τη δική της μοναδική «εσωτερική φωτιά» και ανάλογα με τις προθέσεις και το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται, αυτή η «φωτιά» δυναμώνει ή χαμηλώνει ανάλογα. Για τον λόγο αυτό, είχε θέσει ως σκόπο της ζωής της να βοηθήσει τις υπόλοιπες πεταλούδες να βρουν και να αγαπήσουν την δική τους ξεχωριστή «εσωτερική φωτιά» και έπειτα να μπορούν να την ακτινοβολήσουν στον περίγυρο τους.
Μια μέρα καθώς η Πίστη πετούσε χαρούμενη σκορπίζοντας την αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό της από λουλούδι σε λουλούδι, ξαφνικά ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν, το σώμα της να παραλύει και σοκαρισμένη σωριάστηκε στο πάτωμα ενώ η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή προσπαθώντας να βρει λύση. Τα πόδια της είχαν μπλεχτεί καταλάθος σε μια αστεία παγίδα με σχοινί την οποία είχαν στήσει κάποιες από τις πεταλούδες για να την δυσκολέψουν. Η Πίστη πάγωσε, δεν ήξερε τι να κάνει και πώς να αντιδράσει. Μάταια προσπαθούσε για ώρα και η ίδια και ορισμένες άλλες πεταλούδες να την απελευθερώσουν, χωρίς όμως να τα καταφέρνουν. Μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να απελευθερώσει την Πίστη, αλλιώς ήταν καταδικασμένη να πεθάνει τρομαγμένη, δυστυχισμένη και μόνη.
Εντούτοις έχοντας εξαντλήσει κάθε πιθανότητα να απελευθερωθεί από τα δεσμά της, ήρεμα ξεκίνησε να δημιουργεί εικόνες ενός δικού της ιδανικού φανταστικού υπέρλαμπρου κόσμου, όπου πρωταγωνίστρια ήταν η ίδια. «Αν είναι να τελειώσει η ζωή μου, τουλάχιστον θέλω να τελειώσει με τον τρόπο που ορίζω εγώ, εστιάζοντας μόνο σε ό,τι κάνει την ψυχή μου να χαμογελάει» σκέφτηκε η Πίστη. Έτσι άρχισε να οραματίζεται ότι ήταν ελεύθερη και πετούσε ψηλά, ενώ τα φτερά της λούζονταν από τις λαμπερές ακτίνες του ήλιου. Μπορούσε να αγνατεύει πεδιάδες από όμορφα λουλούδια και πετουσε ανέμελη από λουλούδι σε λουλούδι, σκορπίζοντας αγάπη, ενθουσιασμό και φως. Με αυτό τον τρόπο, οι μέρες της περνούσαν όμορφα απολαμβάνοντας την καθημερινότητα της καθώς προσπαθούσε να βρει λύσεις για να γίνει ακόμα καλύτερη δίνοντας ακόμα περισσότερο νόημα στη δική της ζωή και δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες για ένα καλύτερο κόσμο. «Αν καταφέρω να λυθώ και να πετάξω όπως πριν, θα τα αλλάξω όλα» σκέφτηκε η Πίστη. Σταδιακά ο πόνος που ένιωθε άρχισε να υποχωρεί ενώ η αγάπη και το πάθος της για ζωή μεγάλωνε. Ώσπου μια μέρα ξαφνικά και «μαγικά» το σχοινί λύθηκε και η Πίστη ήταν πια ελεύθερη να ταξιδέψει όσο πιο μακριά μπορούσε, κάνοντας πραγματικότητα όλα όσα είχε δημιουργήσει στον ιδανικό κόσμο της ψυχής της.
Μερικές φορές, η ζωή μας δοκιμάζει ρίχνοντας μας βαρίδια τα οποία μας εγκλωβίζουν και κρατούν τα πόδια μας αλυσοδεμένα στο έδαφος, ενώ συνάμα η ψυχή μας το μόνο που αναζητά είναι να πετάξει όσο πιο ψηλά και μακριά μπορεί. Σταμάτα λοιπόν να εγλωβίζεσαι στον σκοτεινό κόσμο της μεμψιμοιρίας, της παθητικότητας και των άπειρων προβλημάτων και άρχισε να εστιάζεις ψηλά προς το φως. Άκουσε την καρδιά σου και άσε την «εσωτερική σου φωτιά» να λάμψει και να σε οδηγήσει με πίστη προς την αλήθεια σου!
Στέφανη Γεωργίου
