ΜΙΑ φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα γυάλινο μπουκάλι, πανέμορφο, που είχε πάνω του χριστουγεννιάτικες ζωγραφιές. Ξεκίνησε το ταξίδι του από τα κεντρικά των «Παιδικών Χωριών SOS”, όπου φιλοτεχνήθηκε και στολίστηκε με μπογιές, αγάπη και φροντίδα, και περίμενε υπομονετικά να το ζητήσει κάποιος που αγαπά πολύ τα παιδιά και με αυτόν τον τρόπο θα συνεισέφερε στο να περάσουν όμορφα και ζεστά Χριστούγεννα και φέτος. Η τιμή του, που λέτε, μικρή· αλλά η αξία του μεγάλη! Ήταν πανέμορφο, αλλά αυτό που το έκανε μοναδικό ήταν ότι οι ζωγραφιές αυτές ζωντάνευαν χάριν στα μικρά led φωτάκια που ήταν κολλημένα στο πώμα από φελλό… Το ερωτεύτηκα, λοιπόν, αυτό το μπουκάλι, το παρήγγειλα και περίμενα εναγωνίως να φτάσει στα χέρια μου, μαζί με κάποια άλλα πανέμορφα στολίδια (μα το βλέπετε κι εσείς στη φωτογραφία! Τι όμορφο που ήταν…). Και ναι, ήρθε η στιγμή! Λαμβάνω μήνυμα από την εταιρεία courier, φτάνει στο σπίτι μας, το ανοίγω και.. ΤΙ να δω!! Κάτω από το αμπαλάζ του, το πανέμορφό μου μπουκάλι, χίλια δυο κομμάτια… Εκείνη την ώρα, μπορείτε να με νιώσετε, πιστεύω· όλα τα αρνητικά συναισθήματα παρέλασαν στο πρόσωπό μου. Έβγαλα προσεκτικά τα υπόλοιπα στολίδια και άφησα το μπουκάλι μέσα στο κουτί· δεν ήθελα ακόμη να το πετάξω, δεν ήμουν έτοιμη να το αποχωριστώ. Έρχεται, λοιπόν, ο σύζυγός μου και μού λέει – με αυτή την αφοπλιστική του καλοσύνη: «Δεν πειράζει, αγάπη μου, τον επιτέλεσε τον σκοπό του, έτσι δεν είναι;» «Ναι, σωστά», του απάντησα, «αλλά είχε πολλά να δώσει ακόμη…» και έφυγα για δουλειά, με το σκεπτικό να το πετάξω το βράδυ.
Επιστρέφοντας μετά από ώρες στο σπίτι, ήταν όλα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια στη θέση τους, μες στο φως και στην ομορφιά και το σπιτάκι μας ζεστό, και αμέσως ζέστανε και η καρδιά μου. Μπαίνοντας στο δωμάτιο, μου λέει ο σύζυγος χαμογελώντας πονηρά: «Για κοίτα εκεί, στο πάτωμα, δίπλα στη συρταριέρα!». Ω, Θεέ μου, τι είχε κάνει!!! Πέρασε πόσες ώρες και κόλλησε το μπουκάλι μου, κομμάτι-κομμάτι και το έφτιαξε ολόκληρο πάλι!! Επειδή κατάλαβε ότι στενοχωρήθηκα πολύ· επειδή έχει μάθει να δημιουργεί με τα χεράκια του και όχι να πετά και να καταστρέφει! Κι επειδή ήθελε να μου δείξει πόσο σημαντική είναι η αγάπη…
Η αγάπη, που λέτε λατρεμένοι μου, είναι κόλλα. Ναι ναι, κόλλα, που κάνει τα πάντα μέσα μας και έξω μας από κομμάτια να γίνονται ένα! Και τι είναι τα Χριστούγεννα; Μα αγάπη, φυσικά! Τι εξαιρετικό μάθημα μού έδωσε εκείνη τη μέρα ο Βαγγέλης μου… Σκεφτείτε λιγάκι, σας παρακαλώ.
Πληγωνόμαστε και σπάμε.
Μας αδικούν και σπάμε.
Μας πιέζουν πέρα από τα όριά μας και σπάμε.
Φοβόμαστε και σπάμε. Πονάμε και σπάμε.
Δεν πραγματοποιούνται τα σχέδια και τα όνειρά μας και σπάμε.
Κατόπιν, αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε κάτι άλλο να δώσουμε, ότι πρέπει ίσως να αποχωρήσουμε, ότι πρέπει να μας πετάξουν. ΌΧΙ, φυσικά! Ακόμη και τα εκατοντάδες κομμάτια του μπουκαλιού μου κόλλησαν. Αν έμειναν κενά; Εννοείται πως ναι! Λείπουν μικρά και μεγάλα κομματάκια, αλλά το μπουκάλι ολόκληρο. Και φωτίζεται και φωτίζει!
Δύσκολες μέρες περάσαμε και περνάμε… και θα έρθουν και άλλες δυσκολότερες. Έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος όμως· ν’ αντέχει!!!
Νιώθετε:
Πληγωμένοι;Αδικημένοι;Πιεσμένοι;Φοβισμένοι;Πονεμένοι;Απογοητευμένοι;
Ένα είναι το φάρμακο, ΑΓΑΠΗ! Αυτό που λένε κι ας είναι κλισέ: αφήστε αυτούς που σας αγαπούν να σας πάρουν μια ΤΟΣΟ ΣΦΙΧΤΗ αγκαλιά που θα κολλήσουν όλα τα σπασμένα μέσα σας!! Και ξέρετε κάτι; Έχω σπάσει και έχω κολλήσει τόσες φορές, που ώρες ώρες χάνω τον λογαριασμό.. Και πάλι αισθάνομαι ολόκληρη! Με τα σημάδια μου και τα κενά μου· και αισθάνομαι όμορφη! Αυτό που συνεχίζει να μου δίνει δύναμη είναι η αγάπη, το νοιάξιμο, η φροντίδα όσων αγαπώ και μ’ αγαπούν.
Κι όλα αυτά – που μερικές φορές τα ξεχνώ – μου τα υπενθύμισε το μπουκάλι μου με τα led φωτάκια και ο σύζυγός μου, που είναι η «κόλλα» που κολλάει τα πάντα γύρω μου και μέσα μου…
Σας εύχομαι από καρδιάς, λοιπόν, να έχετε τριγύρω σας ανθρώπους που κολλάνε τα κομμάτια σας και όλα τα σπασμένα μέσα σας!
Σας εύχομαι ζεστασιά, πίστη και αγάπη στον εαυτό σας, στους γύρω σας και στο Θεό.
Και όταν ανάβετε τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια στο σπίτι σας, χαμογελάστε με νόημα και σκεφτείτε την ιστορία με το γυάλινο μπουκάλι που έγινε θρύψαλα και μετά κόλλησε με στοργή και αγάπη και, επιτέλους, ολοκλήρωσε το σκοπό του…
Καλά κι ευλογημένα Χριστούγεννα, αγαπημένοι μου!!
ΥΓ. Η φωτογραφία είναι αληθινή… Επειδή η αγάπη κάνει θαύματα!
