Πόσο μου αρέσει να μιλώ για τις λέξεις!! Νομίζω είναι πασιφανές πια… Με γοητεύουν τόσο πολύ! Κρύβουν τόσα νοήματα, συναισθήματα και σκέψεις μέσα τους. Νομίζω ότι εάν δεν είχα ακολουθήσει το επάγγελμα του εκπαιδευτικού και του coach, θα είχα γίνει γλωσσολόγος!
Οι λέξεις μου θυμίζουν τις μπαμπούσκες ή ματριόσκες – ξέρετε, αυτές τις λατρεμένες ξύλινες κούκλες των παιδικών μας χρόνων που μέσα στη μία κρύβεται μια άλλη και ούτω καθεξής. Η μία έκπληξη ακολουθεί την άλλη…
Τ’ όνομά μου ας πούμε: Πηνελόπη à Σύνθετη λέξη από τα πήνη (νήμα/στημόνι) και λέπω (ξετυλίγω). Ξετυλίγω το νήμα. Τι έκανε στην Ομήρου «Οδύσσεια» η αρχαία πρόγονή μου; Το πρωί ύφαινε το σάβανο του πεθερού της Λαέρτη και το βράδυ το ξήλωνε για να γλιτώσει απ’ τους μνηστήρες.
Ας δούμε κι άλλα παραδείγματα, όχι κυριολεκτικά και ετυμολογικά αυτή τη φορά, άλλα όπως τα αισθάνομαι:
Η λέξη «μπαμπάς» κρύβει μέσα της ένα μπα! Επιφώνημα θαυμασμού και απορίας·
Η λέξη «μαμά» κρύβει μέσα της ένα μα! Αντιθετικός σύνδεσμος·
Η λέξη «γιαγιά» κρύβει μέσα της ένα για! Ένα τόσο δα μόριο με τόσο μεγάλες προεκτάσεις… Μέσα, λοιπόν, σε τρεις από τις σημαντικότερες λεξούλες που μαθαίνει να λέει ένας άνθρωπος καθώς μεγαλώνει, κρύβονται τόσα συναισθήματα: θαυμασμού, απορίας, αντίθεσης και αμφισβήτησης!
Σκεπτόμενοι, έπειτα, άλλες λέξεις που μαθαίνουμε, επίσης, σε νεαρή ηλικία, όπως το σ’ αγαπώ, το συγγνώμη και το ευχαριστώ, ανεβαίνουμε επίπεδο! Μα τι υπέροχες λέξεις!! Τι σπουδαίες!! Γεμάτες φως, ικανοποίηση, ευτυχία, ενσυναίσθηση…
Ας μάθουμε, λοιπόν, να μην αρθρώνουμε απλά τις λέξεις αλλά να τις προφέρουμε με αγάπη, να μάθουμε να μιλάμε. Χωρίς να «λέμε για να λέμε», χωρίς να πληγώνουμε, να υβρίζουμε, να κουτσομπολεύουμε, να λασπολογούμε. Να μιλάμε όμορφα, πρώτα στον εαυτό μας· να τον κανακεύουμε, να τον ωθούμε, να τον καθησυχάζουμε, να τον εξυψώνουμε. Και κατόπιν στους γύρω μας· το στόμα μας να «στάζει μέλι», να ευχαριστεί, να δοξάζει, να εξυμνεί!
Ο Χειμώνας που έρχεται θα έχει κι αυτός τις δυσκολίες του. Ήδη περάσαμε μήνες δύσκολους και πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ας βάλουμε, λοιπόν, ως στόχο να αγαπήσουμε τις λέξεις… και μέσα απ’ αυτές να αγαπήσουμε τους συνανθρώπους μας… και μέσω αυτών ας αγαπήσουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τον εαυτό μας!
Άρα, έτσι αυθαίρετα, θα κάνω τη σύνδεση ότι οι κατάλληλες λέξεις σημαίνουν ΑΓΑΠΗ! Δεν υπάρχει, κατ’ εμέ, καλύτερο πρόσταγμα από το «Αγαπάτε αλλήλους» όπως ο Κύριος μάς αγάπησε και όπως αγαπάμε τον εαυτό μας· άρα χωρίς δεύτερες σκέψεις, άπειρα, αιώνια, συνετά, μαγικά…
Καλό μας Φθινόπωρο!
Σας αγαπώ
